Menu
De laatste tijd hoor ik in gesprekken met commerciële teams een terugkerende frustratie. Niet over targets. Niet over de markt. Maar over opvolging. Iedereen wéét hoe belangrijk het is. En toch glipt het er tussendoor. Een bericht dat net te laat komt. Een follow-up die te algemeen voelt. Een lead die wél interesse toonde, maar stilvalt zonder dat iemand precies weet waarom. Het zijn zelden grote fouten. Het zijn kleine gemiste momenten. En juist daar zit vaak het verschil tussen een gesprek dat doodbloedt en een deal die zich rustig ontwikkelt.
Er komt in bijna elk commercieel overleg een moment waarop de energie even zakt. De pipeline staat op het scherm, het aantal nieuwe leads oogt indrukwekkend en toch hangt er twijfel in de ruimte. Waar gaan we onze tijd deze week echt aan besteden? Want overvloed klinkt aantrekkelijk, tot je moet kiezen. Tweehonderd nieuwe leads in een week voelt als momentum, maar als je team ruimte heeft voor dertig serieuze gesprekken, verandert dat momentum in een vraagstuk. Wie krijgt aandacht? Wie moet wachten? En wie verdwijnt ongemerkt naar de achtergrond? Daar ontstaat spanning. Niet in het genereren van leads, maar in het bepalen waar focus het meeste oplevert.